PraktijkProfiel 1


Naam Praktijk      All For Glory

Praktijkhouder     Ray Staring

Locatie(s)            Gelderland : Arnhem, Duiven en Groessen

Website               www.allforglory.nl

“Ik ben heel blij dat ik nu met jongeren kan werken die met een grote afweer binnenkomen, die via de beweging relatie aangaan en zich al doende gaan openstellen. Ik kan geëmotioneerd worden van de vorderingen die deze jongeren maken. Je ziet ze echt groeien. Het zijn vaak jongeren met problemen als emotieregulatie, weerbaarheid, angsten. Tijdens het fysieke werken komt naar buiten wat zich binnen in de jongeren afspeelt. Het gaat van kracht naar klacht naar steviger voelen en durven uiten op een passende manier. Ja prachtig om te merken.”

Ray zegt dat hij eerst als facilitair manager werkte en daarnaast op hoog niveau aan kickboksen deed (wereldkampioen 2004). Omdat hij niet gelukkig was met zijn kantoorbaan ging hij minder werken om meer als topsporter te leven. Dit gaf ruimte om een cursus Rots en Water te volgen en deel te namen aan het project Tijd Voor Vechtsport van VWS. Hij raakte bevlogen in het inzetten van vechtsport als instrument voor verandering en bleef zich hierin ontwikkelen. “Ik vond dit erg leuk om te doen en vond een baan in het cluster 4 onderwijs. Daar kreeg ik de kans om een hele zaal in te richten voor begeleiding van jongeren via sport en bewegen. Dat maakte ook de weg vrij naar een meer gerichte opleiding tot jongerentherapeut bij de Academie voor Psychotherapie.”

In het begin van de opleiding was Ray gericht op het leren van een nieuw vak. Al zijn bestaande kennis uit zijn sport durfde hij toen niet te betrekken bij de therapie omdat hij was bang voor de negatieve beeldvorming die nog wel eens samengaat met vechtsport. Maar omdat ouders en jongeren veelal bleven vragen om vanuit beweging aan de slag te gaan besloot hij zijn praktijk ook in een mooie dojo in Groessen op te bouwen. Toen durfde hij de vechtsport als instrument in te zetten om jongeren te helpen die niet zo van praten houden en bij andere praktijken hun plek niet goed vinden. Hij vond een prachtige niche.

Ray vertelt dat het vooral gaat om afstemmen op de jongere en de harde afwerende coping verzachten in bruikbare (acceptabele) coping. Contact maken om vervolgens verbinding te kunnen gaan maken met onderliggende gevoelens. De algemene ik versterking staat hier voorop. Ray werkt met jongeren die in veel andere praktijken niet terecht kunnen.

Naast het werk met cliënten heeft Ray al jaren veel plezier in het overbrengen van zijn kennis en ervaring. Dat deed hij bijvoorbeeld ook als docent op de Academie in Amsterdam. Wim Bresser van de Academie zegt: “Met zijn praktische benadering weet hij modellen en theorieën te vertalen naar concrete toepassing en ervaringsgericht leren.”

Ray geeft ook een cursus voor professionals in de zorg en hulpverlening. Dat is ook zo’n drempel waar ik lang niet overheen durfde. Maar nu heb ik zelf een cursus van twee dagen ontwikkelt waarin je leert hoe je vechtsport kunt toepassen binnen begeleiding en behandeling. Middels de fysieke ingang krijg je veel jongeren letterlijk en figuurlijk in beweging die je anders niet zou bereiken. Op www.gloryforall.nl kun je meer informatie vinden over deze geaccrediteerde cursus.”

Ray vertelt over een casus van een 16 jarige jongen. Binnen een grote reguliere instelling was het niet gelukt behandeling op gang te krijgen. Veel auto mutileren en wanneer alles hem teveel werd zag hij veelal suïcide als enige uitweg. Zijn ouders waren wanhopig. Op school was hij onbereikbaar voor docenten en moeilijk in gedrag. Hij sloot iedereen buiten, vertoonde veel destructief gedrag, sloeg zijn vuisten kapot tegen bomen of muren. Hij kon enorm opschalen in conflict.

“Bij de intake gaf hij aan “niks te voelen” en het zelfbeschadigende gedrag, school of hoe hij zijn omgeving kwetste interesseerde hem niet. Hulp hoefde hij niet want “niemand begrijpt mij”. Gedemotiveerd, zichzelf opgegeven, uitzichtloos. Toch stond hij ervoor open om te ervaren hoe het is om op de pads te werken (Ray laat hem dan stoot-en traptechnieken uitvoeren). Dit sluit aan bij wat het meest op de voorgrond stond: woede en onmacht. Voor mij is het werken op de pads als een blauwdruk van iemands persoonlijkheid en karakter.  Bij hem kwam bijvoorbeeld hetzelfde harde en starre gedrag tot uiting in de beweging: hard, gespannen en moeite flexibel te zijn. Vanuit zijn interesse voor de sport kon ik hem IN de beweging handelingsalternatieven laten ervaren.  Denk bijvoorbeeld aan iets ontwijken in plaats van er recht tegen in gaan. Of een stap terug doen en eerst ademhalen voor je een volgende handeling overweegt. Of kracht en intensiteit doseren en reguleren zodat je ‘slimmer’ kunt reageren. Door kalmte en rust te ervaren ontstond er relatie en gesprek over wat hij in zijn dagelijks leven herkent. Het belangrijkste wat er volgens mij gebeurd is hetgeen wij rapport noemen: dusdanig afgestemd zijn op je cliënt dat hij of zij zich openstelt voor het proces van pacing and leading”.

“Het lukte hem niet met een therapeut die vraagt naar hoe ie zich voelt of (indirect) laat blijken dat het de bedoeling is dat hij zijn gedrag gaat veranderen. Bij deze actieve methodiek ontstonden steeds meer sessies, waarbij hij niet meer kwam om alleen te (kick-)boksen, maar waarin hij vanuit zichzelf het gesprek zocht over wat er in hem omgaat, hoe hij reageert op en omgaat met de wereld om hem heen. En: over hoe hij zich voelt…(!)… In zijn geval is dat enorm angstig, onveilig en onzeker in vrijwel alle sociale contexten (type ASS wat Ray betreft). Hij kwam tot erkennen dat hij eigenlijk heel gevoelig is, niet met teleurstelling en afwijzing weet om te gaan.  Ook tot het inzicht dat het “zwak” is om jezelf te snijden en stopte zijn zelfbeschadiging. Hij wist de moed te vinden zijn kwetsbaarheden te bespreken en te leren omgaan met gevoelens en mensen. Vanuit gegroeid zelfvertrouwen durft hij later een baantje te nemen en zelf naar een sportschool te gaan, wat nu al twee maanden goed gaat.”

Kan je nog wat meer uitleggen hoe zo’n oefenvorm dan gaat? “Stel je bijvoorbeeld voor dat hij steeds dezelfde boks combinatie op de pads maakt en dat ik in aanvang op voorspelbare wijze één aanval zoals een linkerhoek teruggeef. Uiteraard heeft hij eerst geleerd hoe hij dit moet duiken/ontwijken. Later geef ik deze ene handeling op meer onvoorspelbare momenten en weer later zijn er allerlei verschillende aanvallen/technieken die ik op alsmaar meer onvoorspelbare wijze aanbiedt en waar hij dus mee dient om te gaan. Ook leer ik hem daarin steeds meer handelingsalternatieven zodat hij keuzevrijheid heeft. Steeds voer ik aantal prikkels en onvoorspelbaarheden op, net op de grens van zijn kunnen zodat hij succes ervaart en dan weer een stukje verder. Al doende leert hij zo tijdens de beweging een ‘staat van zijn’ die ik graag ‘ontspannen alert noem’: een toestand waarin je flexibel, proportioneel en weloverwogen kunt reageren op je omstandigheden. En vanaf daar wordt dan weer de transfer gemaakt van het werken op de mat naar het leven buiten de dojo, want die attitude komt goed van pas in vrijwel alles in het dagelijks leven.”

“Op school is hij nog geen ideale leerling, maar vooruitgang is er wel. De vechtsport is een krachtig  instrument voor verbinding geweest. Daarna een methodiek om IN de beweging zijn coping te veranderen. Weer later vooral een plek om verder in gesprek te blijven met zijn behandelaar.. Hij gaat nu zelf kickboksen bij een sportschool en komt bij mij voor behandeling in gesprek. Mooi toch.”

Yvon Schuler